کارگاه اموزشی قطب نمای ذهن در مه با تدریس سرکار خانم مقراضی به صورت مجازی 29 فروردین ماه از ساعت 11 الی 12:30 برگزار شد. در این کارگاه چگونه عملکرد مغز در ابهام و  تکنیک های کاربردی جهت حفظ عملکرد شناختی مغز در ابهام تشریح شد.

 

 وقتی طوفان آرام می‌گیرد...
اما هنوز مه جلوی دیدگان است.
سلام دوست دانشجوی من؛می‌دونیم که گذر از روزهای سخت و بحرانی، شبیه عبور از یک کویر بی‌انتهاست. شاید بحران تمام شده باشد، اما حالا ما در فازِ «عدم قطعیت» گیر افتاده‌ایم؛ در وضعیتی که نمی‌دانیم فردا چه می‌شود، برنامه‌هایمان کجاست و آیا زندگی به روال عادی برمی‌گردد یا خیر؟
 نفس عمیقی بکشید... این ابهام، طبیعی‌ترین واکنش روان ما به یک وضعیت غیرطبیعی است. شما مجبور نیستید الان همه‌چیز را بفهمید یا برای ده سال آینده برنامه بریزید. برای پذیرش این مه و زندگی در آن، چند راهکار ساده اما اثربخش وجود دارد:
1. دایره کنترل خود را جدا کنید  خاکستری‌ها (بیرون از کنترل من): آینده اقتصاد، تصمیمات کلان، اتفاقات گذشته آبی‌ها (درون کنترل من): افکارم، انتخابِ امروزم، واکنشم به دیگران تمرکزتان را فقط روی دایره آبی بگذارید.
ما خیلی از انرژی روانیمان را صرف چیزهایی می‌کنیم که هیچ کنترلی روی آن‌ها نداریم. تمرینِ این هفته: هر وقت استرس گرفتید، از خود بپرسید: «آیا این موضوع الان در دایره کنترل من هست؟» اگر نه، دست از تلاش برای تغییرش بردارید.2. به جای «نقشه راه»، به «ریز‌قدم‌ها» فکر کنید برنامه‌ریزی بلندمدت   قدمِ بعدی
وقتی آینده مبهم است، برنامه‌ریزی‌های بزرگ فقط باعث اضطراب می‌شوند. به جای آن، برنامه امروز را فقط برای 2 ساعت آینده بچینید. مطالعه یک فصل، پیاده‌روی، تماس با یک دوست. این ریز‌قدم‌ها، پُلی از ابهام به سمت امنیت روانی می‌سازند. 3. تمرین «پذیرش رادیکال» (نه تسلیم)  «پذیرش به معنای راضی بودن نیست، به معنای جنگیدن با واقعیت هم نیست.»پذیرش به این معناست که بگوییم: «من شرایط را دوست ندارم، اما این همان چیزی است که اکنون وجود دارد.» وقتی با واقعیت نجنگید، انرژی برای ساختنِ زندگی در همین شرایطِ مبهم پیدا می‌کنید.4. همدلیِ جمعی؛ بقیه هم در مه هستند ️️️️ ما در این مه تنها نیستیم.
وقتی احساس می‌کنید فقط شما در این ابهام گیر افتاده‌اید، یادتان باشد که اطرافیان شما هم دقیقا همین «گیجی» را تجربه می‌کنند. در فرهنگ ما، جمع بودن یک سپر دفاعی است. صحبت کردن و به اشتراک گذاشتن احساسِ «من تنها نیستم»، بار ابهام را نصف می‌کند.5. خودشفافیِ روزانه  ریختن کلمات روی کاغذ، تار عنکبوتِ ابهام را در ذهن خنثی می‌کند.
ابهام وقتی در ذهن می‌ماند، پیچیده و ترسناک می‌شود. اما وقتی آن را روی کاغذ می‌آورید، خنثی و قابل مدیریت می‌شود. هر شب 5 دقیقه بنویسید که «امروز چه چیزی نامعلوم بود که من را اذیت کرد و من چگونه با آن کنار آمدم؟»
---
 حتی در مه‌آلودترین روزها،
نور هنوز بالای ابرهاست.
یادتان باشید: شما قرار نیست ابهام را «حل» کنید؛ شما قرار است در کنارش زندگی کنید و همچنان به رشد کردن ادامه دهید. همین که الان این متن را می‌خوانید، یعنی شما در حال تلاش برای مراقبت از خودتان هستید و این خودش یک پیروزی بزرگ در دلِ مه است.